Shloka 146
भवन्तो5स्य च वीरस्य न्यासभूता: कृता मया । मुझे ये बातें अवश्य कहनी चाहिये, ऐसा सोचकर ही मैं आपलोगोंसे यह सब कहता हूँ। मैं इन राजा युधिष्ठिरको धरोहरके रूपमें आप सब लोगोंके हाथ सौंप रहा हूँ और आपलोगोंको भी इन वीर नरेशके हाथमें धरोहरकी ही भाँति दे रहा हूँ
vaiśampāyana uvāca | bhavanto 'sya ca vīrasya nyāsabhūtāḥ kṛtā mayā |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “เราตั้งพวกท่านทั้งปวงให้เป็น ‘นยาส’ คือผู้รักษาอามานัตแก่พระราชาผู้กล้านี้ ด้วยดำริว่า ‘ถ้อยคำเหล่านี้จำต้องกล่าว’ เราจึงกล่าวว่า: เรามอบพระเจ้ายุธิษฐิระไว้ในมือท่านทั้งหลายดุจอามานัตอันศักดิ์สิทธิ์ และเราก็มอบท่านทั้งหลายไว้ในพระหัตถ์ของนเรศผู้กล้านี้ดุจอามานัตเช่นกัน เพื่อให้ความรับผิดชอบ การคุ้มครอง และคำตักเตือนตามธรรมดำรงมั่น”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Righteous governance depends on mutual trusteeship: elders/counselors must safeguard and guide the king, and the king must protect and honor them—treating each other as a sacred trust (nyāsa) under dharma.
The speaker formally designates a group of respected persons as guardians/trustees for the heroic king (identified in the accompanying context as Yudhiṣṭhira), emphasizing that this entrustment is a deliberate ethical charge, not merely a political arrangement.