Shloka 12
धृतराष्ट्रस्य पश्चात्तापः तथा वनप्रस्थानानुज्ञा | Dhṛtarāṣṭra’s Remorse and Request for Forest-Retirement
ते तु सम्मानिता राजंस्त्वया कार्यहितार्थिना | प्रवक्ष्यन्ति हित॑ं तात सर्वथा तव भारत,“राजन! तात! भरतनन्दन! अपना हित करनेकी इच्छासे तुम्हारे द्वारा सम्मानित होनेपर वे सर्वथा तुम्हारे हितकी ही बात बतायेंगे
te tu sammānitā rājan tvayā kāryahitārthinā | pravakṣyanti hitaṃ tāta sarvathā tava bhārata ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา—ลูกเอ๋ย ผู้สืบสายภารตะ—เมื่อพระองค์ทรงให้เกียรติแก่พวกเขาด้วยเจตนาจะธำรงสิ่งที่เป็นประโยชน์และควรกระทำแล้ว พวกเขาย่อมกล่าวแต่ถ้อยคำอันเป็นไปเพื่อสวัสดิภาพของพระองค์โดยแท้ในทุกประการ”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Respect shown with a sincere intention for the common good invites truthful, welfare-oriented counsel; honoring wise people encourages them to speak what is beneficial rather than what is merely pleasing.
Vaiśampāyana reassures the addressed king that those whom he has respectfully received—seeking what is right and beneficial—will respond by offering advice aimed wholly at the king’s welfare.