Shloka 2
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
वन॑ प्रविशतानेन वायुभक्षेण धीमता । अग्नय: कारयित्वेष्टिमुत्सृष्टा इति न: श्रुतम्
vanaṁ praviśatānena vāyubhakṣeṇa dhīmatā | agnayaḥ kārayitveṣṭim utsṛṣṭā iti naḥ śrutam |
เราได้ยินมาว่า เมื่อพระราชาผู้ทรงปัญญานั้น—ผู้ดำรงชีพด้วยการ ‘บริโภคลม’—กำลังจะเข้าสู่พงไพรหนาทึบ พระองค์ให้พราหมณ์ประกอบพิธีอิษฏิ แล้วทรงละทิ้งไฟศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามไว้ ณ ที่นั้น
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic transition into renunciation: even when withdrawing from household life, one should conclude obligations properly—here, by arranging a final iṣṭi and formally relinquishing the sacred fires—showing that renunciation is disciplined, not careless abandonment.
Nārada reports what is traditionally heard: as the wise king, practicing extreme austerity (living on air), prepares to enter the forest, he has priests perform an iṣṭi rite and then leaves behind the three ritual fires, marking his departure from domestic sacrificial life.