Shloka 153
वृथाग्निना समायुक्तो निष्ठां प्राप्त: पिता मम । हाय, उस महान् वनमें मन्त्रोंसे पवित्र हुई अग्नियोंके रहते हुए भी मेरे ताऊ लौकिक अग्निसे दग्ध होकर क्यों मृत्युको प्राप्त हुए?
vṛthāgninā samāyukto niṣṭhāṃ prāptaḥ pitā mama | hāya, asmin mahān vane mantrebhyaḥ pavitrīkṛtāgnīnāṃ saty api mama tātaḥ laukikāgninā dagdhaḥ kathaṃ mṛtyuṃ prāptaḥ?
ยุธิษฐิระกล่าวว่า “อนิจจา! บิดาของเราบรรลุความมั่นคงและประสานกับอัคนีอันศักดิ์สิทธิ์แล้ว แต่เหตุไฉนในป่าใหญ่นั้น—ทั้งที่มีอัคนีซึ่งชำระด้วยมนตร์อยู่—ลุงของเราจึงกลับถึงความตายเพราะถูกไฟสามัญทางโลกเผาผลาญ? ความหมายของสิ่งนี้คืออะไร?”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between spiritual attainment and the unpredictability of worldly events: even those living in sanctity and discipline remain subject to impermanence. It also reflects an ethical inquiry—Yudhiṣṭhira seeks a dharmic explanation for suffering that seems to contradict the presence of sacred protections.
Yudhiṣṭhira laments and questions how his uncle (Dhṛtarāṣṭra), dwelling in the forest with ascetic practices and sacred fires, could nevertheless die in a common forest conflagration. His grief is sharpened by the contrast between mantra-sanctified ritual fire and the destructive ‘ordinary’ fire that caused death.