Shloka 5
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
नारद उवाच चिरदृष्टोडसि मेत्येवमागतो5हं तपोवनात् । परिदृष्टानि तीर्थानि गड़ा चैव मया नूप,नारदजीने कहा--नरेश्वर! बहुत दिन पहले मैंने तुम्हें देखा था, इसीलिये मैं तपोवनसे सीधे यहाँ चला आ रहा हूँ। रास्तेमें मैंने बहुत-से तीर्थों और गड़ाजीका भी दर्शन किया है
nārada uvāca
ciradṛṣṭo'si mety evam āgato'haṃ tapovanāt | paridṛṣṭāni tīrthāni gadā caiva mayā nṛpa ||
นารทกล่าวว่า “โอ พระราชา นานแล้วที่ข้าไม่ได้พบเจ้า; ด้วยความระลึกนั้น ข้าจึงมาจากป่าแห่งตบะตรงมายังที่นี่. ระหว่างทางข้าได้ไปยังทิรถะอันศักดิ์สิทธิ์มากมาย และได้เห็นแม่น้ำคงคาด้วย”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the post-war turn toward sacred spaces and ascetic settings: a sage’s movement from tapovana and tīrthas to the king suggests that dharma is now sought through remembrance, pilgrimage, and counsel rather than through power or conquest.
Narada arrives to meet the king after a long interval. He explains that he came directly from a tapovana and that, en route, he visited many tīrthas and also saw a gadā (mace), setting up further report or counsel connected with these observations.