Shloka 18
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
ततः कदाचिद् गड़ाया: कच्छे स नृपसत्तम: | गड़ायामाप्लुतो धीमानाश्रमाभिमुखो5भवत्,तदनन्तर एक दिनकी बात है, बुद्धिमान् नृपश्रेष्ठ धृतराष्ट्रने गड़ाके कछारमें जाकर उनके जलमें डुबकी लगायी और स्नानके पश्चात् वे अपने आश्रमकी ओर चल पड़े
tataḥ kadācid gaḍāyāḥ kacche sa nṛpasattamaḥ | gaḍāyām āpluto dhīmān āśramābhimukho 'bhavat |
ต่อมาในกาลครั้งหนึ่ง พระราชาผู้ประเสริฐและทรงปรีชานั้นเสด็จไปยังสันดอนทรายแห่งแม่น้ำคะฑา ลงจุ่มกายในสายน้ำเพื่อสรงสนาน แล้วจึงมุ่งหน้ากลับสู่อาศรมของพระองค์
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined simplicity in vānaprastha/retired life: even a former king follows austere routines (bathing, returning to the hermitage), suggesting purification, restraint, and acceptance of a life oriented toward inner order rather than power.
Nārada describes an incident where Dhṛtarāṣṭra goes to the Gaḍā riverbank, bathes by immersing in the water, and then walks back toward the hermitage—an ordinary but telling moment in his forest-dwelling routine.