Shloka 413
Vyāsa’s Inquiry into Dhṛtarāṣṭra’s Tapas and the Identification of Vidura with Dharma
तस्मात् पुत्रक गच्छ त्वं शिष्टमल्पं च नः प्रभो । “तुम लोगोंके रहनेसे हमलोगोंकी तपस्यामें विघ्न पड़ेगा। मैं तुम्हारे स्नेहपाशमें बँधकर उत्तम तपस्यासे गिर जाऊँगी, अतः सामर्थ्यशाली पुत्र! चले जाओ। अब हमलोगोंकी आयु बहुत थोड़ी रह गयी है”
tasmāt putraka gaccha tvaṁ śiṣṭam alpaṁ ca naḥ prabho | "yuṣmākaṁ nivāsena asmākaṁ tapasyāyāṁ vighnaḥ bhaviṣyati | ahaṁ yuṣmat-snehapāśena baddhā uttama-tapasyāḥ cyaviṣye; ataḥ sāmarthyavān putra, gaccha | adhunā asmākaṁ āyuḥ bahu alpaṁ śeṣam"
เพราะฉะนั้น ลูกเอ๋ย จงไปเสียเถิด; โอผู้เป็นที่เคารพ เวลาของเราบัดนี้เหลืออยู่น้อยนัก การที่พวกเจ้าพำนักอยู่ที่นี่จะเป็นอุปสรรคแก่ตบะของเรา หากถูกผูกไว้ด้วยบ่วงแห่งความรักต่อเจ้า เราจะคลาดเคลื่อนจากวัตรตบะอันประเสริฐ ดังนั้น ลูกผู้มีกำลัง จงออกเดินทางเถิด อายุของเราบัดนี้เหลืออยู่น้อยยิ่ง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even wholesome affection can become a binding force that distracts from one’s chosen dharma. When the goal is rigorous tapas and final detachment, one must reduce causes of emotional entanglement and protect the integrity of spiritual practice—especially near life’s end.
An elder (reported by Vaiśampāyana) urges a son to leave the forest hermitage. The reason given is that the son’s presence will hinder their austerities; affection would weaken their resolve, and their remaining lifespan is short, so they prioritize undisturbed penance.