Shloka 38
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
उचितं नः कुले तात सर्वेषां भरतर्षभ । पुत्रेष्वैश्वर्यमाधाय वयसो<न्ते वनं नूप
ucitaṃ naḥ kule tāta sarveṣāṃ bharatarṣabha | putreṣv aiśvaryam ādhāya vayaso 'nte vanaṃ nūpa ||
โอ้ลูกเอ๋ย โอ้ราชาผู้ประเสริฐแห่งวงศ์ภารตะ นี่คือธรรมเนียมอันสมควรในตระกูลของเรา—พระราชาทั้งหลายมอบอำนาจแผ่นดินแก่โอรส แล้วในบั้นปลายชีวิตจึงเสด็จสู่ป่า
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
A ruler should relinquish power at the proper time—entrusting the kingdom to the next generation—and turn toward forest-discipline/renunciation, embodying detachment and the life-stage ideal (vānaprastha) as a fulfillment of dharma.
Dhṛtarāṣṭra justifies the decision to withdraw to the forest by appealing to ancestral royal custom: kings of their line, after installing their sons in sovereignty, leave worldly rule in old age and adopt forest-life.