Shloka 10
नारदेन धृतराष्ट्रगतिवर्णनम् | Nārada’s Account of Dhṛtarāṣṭra’s Future Course
कच्चित् ते न च मोहो5स्ति वनवासेन भारत । स्ववशे वन्यमन्नं वा उपवासोडपि वा भवेत्,“भारत! वनमें उत्पन्न हुआ अन्न तुम्हारे वशमें रहे अथवा तुम्हें उपवास करना पड़े, सभी दशाओंसे वनवाससे तुम्हें मोह तो नहीं होता है?
kaccit te na ca moho 'sti vanavāsena bhārata | svavaśe vanyam annaṃ vā upavāso 'pi vā bhavet ||
โอ ภารตะ การอยู่ป่ามิได้ทำให้ใจเจ้าหลงมัวหรือเศร้าหมองดอกหรือ? ไม่ว่าอาหารที่เกิดในพงไพรจะอยู่ในอำนาจของเจ้า หรือเจ้าจำต้องอดอาหาร—การพำนักในป่านี้ทำให้จิตใจเจ้าหวั่นไหวหรือไม่?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse tests inner steadiness: true dharma in hardship is maintaining clarity and self-mastery, whether one has adequate forest food or must accept fasting without mental collapse or delusion.
Vaiśampāyana poses a welfare-question to a ‘Bhārata’ figure living in forest conditions, asking whether the constraints of vanavāsa—uncertain food supply and possible fasting—have caused confusion or discouragement.