Shloka 24
अध्याय १५ (Āśramavāsika-parva): धृतराष्ट्रस्य वनवासानुज्ञायाचनम् — Dhṛtarāṣṭra’s renewed plea for consent to forest-dwelling
इति बाष्पकला वाच: कुन्ती पुत्रस्य शृण्वती | सा जगामाश्रुपूर्णाक्षी भीमस्तामिदमब्रवीत्,अपने पुत्रके ये अश्रुगदूगद वचन सुनकर दुन्तीके नेत्रोंमें आँसू उमड़ आये तो भी वे रुक न सकीं। आगे बढ़ती ही गयीं। तब भीमसेनने उनसे कहा--
iti bāṣpakalā vācaḥ kuntī putrasya śṛṇvatī | sā jagāmāśrupūrṇākṣī bhīmas tām idam abravīt |
เมื่อกุนตีได้ยินถ้อยคำของบุตรที่สะอื้นปนหยาดน้ำตา ดวงตาของนางก็เอ่อล้นด้วยน้ำตา แต่กระนั้นนางมิได้หยุด ยังเดินหน้าต่อไป แล้วภีมเสนจึงกล่าวกับนางดังนี้
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness amid grief: even when overwhelmed by sorrow, Kuntī continues forward, suggesting resolve in following a chosen dharmic course (here, the difficult path of withdrawal/renunciation), while loved ones respond with concern and counsel.
Kuntī hears her son’s tear-choked words; her own eyes fill with tears, but she does not halt and keeps going. Seeing this, Bhīma speaks to her, setting up the next lines of dialogue.