Shloka 13
Dhṛtarāṣṭra’s Public Request for Consent to Enter the Forest (अनुज्ञा-प्रार्थना)
स वस्त्रधनरत्नौघो मृदड़निनदो महान् । गवाश्वमकरावर्तो नानारत्नमहाकर:
sa vastra-dhana-ratnaugho mṛdaṅga-ninado mahān | gavāśva-makarāvarto nānā-ratna-mahākaraḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— มหาทานยัญนั้นประหนึ่งมหาสมุทรที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมา เครื่องนุ่งห่ม ทรัพย์ และกองแก้วแหวนเป็นดุจกระแสธารของมัน เสียงกลองมฤทังคะกึกก้องคือเสียงคำราม รูปของมันกว้างใหญ่ยิ่ง โค โคถึก และม้าในนั้นดุจจระเข้และวังวน และมันเป็นดุจมหาเหมืองแห่งรัตนะนานาชนิด ดังนี้ ‘สมุทรแห่งทาน’ จึงเหมือนท่วมท้นไปทั่วโลก—ชี้ให้เห็นว่าพระราชทานอันมุ่งสู่ธรรมะย่อมเป็นการเกื้อกูลสังคมโดยทั่วหน้า।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dāna (generosity), especially when performed in a dharmic setting like a yajña, is not merely private virtue but a force that sustains and ‘floods’ society with support—wealth, goods, and resources redistributed for ethical and communal well-being.
Vaiśampāyana describes a grand scene of gifting associated with a ritual occasion, using an extended ocean metaphor: garments, wealth, jewels, cattle, and horses flow in abundance, accompanied by drum-sounds, conveying the scale and public impact of the charitable distribution.