Shloka 5
त्यागस्य चापि सम्पत्ति: शिष्यते तप उत्तमम् | सदोपवासी च भवेद् ब्रह्मचारी तथैव च
tyāgasya cāpi sampattiḥ śiṣyate tapa uttamam | sadopavāsī ca bhaved brahmacārī tathaiva ca ||
ภีษมะกล่าวว่า “ทรัพย์อันแท้จริงแห่งการสละ (ตยาคะ) นั่นแลถูกสอนว่าเป็นตบะสูงสุด. บุคคลพึงสำรวมในอาหารอยู่เสมอ และพึงเป็นพรหมจารี—มั่นคงในวินัย ความประพฤติ และการข่มอินทรีย์—เช่นเดียวกัน.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma frames renunciation as a real spiritual ‘wealth’ and identifies the highest tapas as disciplined self-restraint—especially control of appetite (upavāsa) and celibate, regulated conduct (brahmacarya).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues instructing Yudhiṣṭhira on dharma. Here he emphasizes ascetic disciplines as practical expressions of renunciation, presenting fasting and brahmacarya as exemplary vows.