Shloka 28
प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
ते श्राद्धेनाच्च्यमाना वै विमुच्यन्ते ह किल्बिषात् | सप्तकः पितृवंशस्तु पूर्वदृष्ट: स्वयम्भुवा,'श्राद्धके द्वारा उनकी पूजा करनेसे श्राद्धकर्ताके पितरोंका पापसे उद्धार हो जाता है। ब्रह्माजीने पूर्वकालमें जिन अग्निष्वात्त आदि पितरोंको श्राद्धका अधिकारी बताया है, उनकी संख्या सात है
te śrāddhenāccyamānā vai vimucyante ha kilbiṣāt | saptakaḥ pitṛvaṁśas tu pūrvadṛṣṭaḥ svayambhuvā ||
ภีษมะกล่าวว่า “แท้จริง เมื่อบรรพชนได้รับการบูชาอย่างถูกต้องด้วยพิธีศราทธะแล้ว ย่อมหลุดพ้นจากบาปได้ และสายบรรพชนที่พึงอุทิศในศราทธะนั้นเป็นหมู่เจ็ด ตามที่สวยัมภู (พรหมา) ได้ทรงกำหนดไว้แต่โบราณกาล”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Śrāddha, when performed as a dharmic act of honoring the ancestors, is presented as spiritually efficacious: it helps remove the ancestors’ moral taint (kilbiṣa) and fulfills one’s duty to the pitṛ-lineage, which is traditionally enumerated as seven.
In Bhīṣma’s instruction on dharma, he explains the benefit of śrāddha: the pitṛs are said to gain release from sin when properly worshipped, and he cites the ancient ordinance of Svayambhū (Brahmā) that the śrāddha-recipient ancestral line is reckoned as a set of seven.