Shloka 5
आश्लेषायां ददच्छाद्धं धीरान् पुत्रान् प्रजायते । ज्ञातीनां तु भवेच्छेष्ठो मघासु श्राद्धमावपन्,आश्लेषामें श्राद्ध करनेवाला पुरुष धीर पुत्रोंको जन्म देता है। मघामें श्राद्ध एवं पिण्डदान करनेवाला मनुष्य अपने कुट॒म्बी जनोंमें श्रेष्ठ होता है
āśleṣāyāṃ dadac chrāddhaṃ dhīrān putrān prajāyate | jñātīnāṃ tu bhavec chreṣṭho maghāsu śrāddham āvapan |
ภีษมะกล่าวว่า “ผู้ถวายศราทธะในนักษัตรอาศเลษา ย่อมได้บุตรผู้มั่นคงและกล้าหาญ. และผู้ประกอบศราทธะพร้อมถวายปิณฑะในนักษัตรมฆา ย่อมเป็นผู้ประเสริฐในหมู่ญาติของตน.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that faithful performance of ancestral rites (śrāddha, including piṇḍa offerings) is a form of dharma that yields tangible social and familial fruits: worthy offspring and honor among one’s kin. It also reflects the traditional view that the timing of rites according to nakṣatras is spiritually significant.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma, including gifts, vows, and rites for ancestors. Here he specifies auspicious results associated with performing śrāddha when the Moon is in particular lunar mansions—Āśleṣā and Maghā—linking ritual observance to family welfare and reputation.