Shloka 51
Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
“इसीलिये देवता, गन्धर्व, नाग, राक्षस, मनुष्य और पिशाच--ये सब प्रयत्नपूर्वक सुवर्ण धारण करते हैं ।। मुकुटैरज़रदयुतैरलंकारै: पृथग्विधै: । सुवर्णविकृतैस्तत्र विराजन्ते भृगूत्तम
isīliye devatā, gandharva, nāga, rākṣasa, manuṣya aura piśāca—ye saba prayatnapūrvaka suvarṇa dhāraṇa karate haiṃ. mukuṭair ajaradyutair alaṅkāraiḥ pṛthagvidhaiḥ | suvarṇavikṛtais tatra virājante bhṛgūttama ||
ภีษมะกล่าวว่า “เพราะเหตุนั้น เทพทั้งหลาย คนธรรพ์ นาค รากษส มนุษย์ และปีศาจ—ล้วนตั้งใจสวมใส่ทองคำ. ประดับด้วยมงกุฎอันเรืองรองไม่เสื่อมคลาย และเครื่องอลังการนานาประการที่รังสรรค์จากทองคำ พวกเขาจึงส่องประกายอยู่ ณ ที่นั้น โอ ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์ภฤคุ”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Gold is presented as a universally recognized marker of splendor and auspicious prestige across many classes of beings; the implied ethical point is that visible excellence and honor are culturally associated with radiant, well-ordered adornment, when pursued intentionally and appropriately.
Bhishma, instructing a Bhṛgu-descendant, explains why many beings—divine, semi-divine, human, and otherworldly—wear gold: they appear resplendent with unfadingly radiant crowns and diverse gold ornaments.