Shloka 49
Suvarṇa-dāna: Kārttikeya’s Origin and the Defeat of Tāraka (सुवर्णदान-प्रसङ्गे कार्त्तिकेय-उत्पत्ति तथा तारकवधः)
हव्यकव्येषु यज्ञेषु पितृकार्येषु चैव ह । सार्वकामिकमक्षय्यं पितृंस्तस्योपतिष्ठते,पुरुषसिंह! यदि इसका कीर्तन किया जाय तो यह समस्त पापोंसे छुटकारा दिलानेवाला है। जो एकाग्रचित्त हो सदा यज्ञ और श्राद्धमें हव्य और कव्य अर्पण करते समय ब्राह्मणोंको यह प्रसंग सुनायेगा, उसका दिया हुआ (हव्य और कव्य) समस्त कामनाओंको पूर्ण करनेवाला और अक्षय होकर पितरोंको प्राप्त होगा
havyakavyeṣu yajñeṣu pitṛkāryeṣu caiva ha | sārvakāmikam akṣayyaṁ pitṝṁs tasyopatiṣṭhate puruṣasiṁha ||
โอ้สิงห์ในหมู่มนุษย์! ในยัญที่ถวายหัวยะและกัวยะ และในพิธีทั้งปวงเพื่อปิตฤทั้งหลาย การระลึกและสาธยายนี้ย่อมเป็นเหตุให้สมปรารถนาโดยทั่วกัน และให้ผลอันไม่สิ้นสุด. เครื่องบูชาที่กระทำด้วยจิตตั้งมั่นเช่นนั้นย่อมไปถึงบรรพชนเป็นอานิสงส์อันไม่ร่อยหรอ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That offerings made in yajña and śrāddha, when accompanied by devoted remembrance/recitation and focused mind, become akṣayya (undiminishing) and effectively reach the Pitṛs, yielding broad, wish-fulfilling merit.
Bhīṣma is instructing the listener (addressed as ‘puruṣasiṁha’) about the religious efficacy of performing ancestral rites and sacrificial offerings with proper recitation: such acts are said to deliver inexhaustible benefit to the ancestors and confer purifying merit on the performer.