Shloka 226
Chapter 85: Suvarṇasya Janma ca Pradāna-Phalam
The Origin of Gold and the Merit of Gifting
वसेयं यत्र वो देहे तन्मे व्याख्यातुमर्ह थ । निष्पाप गौओ! वास्तवमें तुम्हारे अंगोंमें कहीं कोई कुत्सित स्थान नहीं दिखायी देता। तुम परम पुण्यमयी
vaseyaṁ yatra vo dehe tan me vyākhyātum arha tha | niṣpāpa gāvo! vāstavam evaṁ tumhāre aṅgoṁ meṁ kahīṁ koī kutsita sthāna nahīṁ dikhāyī detā | tuma parama puṇyamayī, pavitra aura saubhāgyaśālinī ho | ataḥ mujhe ājñā do | tumhāre śarīra meṁ jahāṁ maiṁ raha sakūṁ, usake liye mujhe spaṣṭa batāo ||
ภีษมะกล่าวว่า “จงบอกแก่เราด้วยถ้อยคำชัดเจนว่า เราควรพำนักอยู่ ณ ส่วนใดในกายของพวกเจ้า โอ้โคทั้งหลายผู้ปราศจากบาป แท้จริงเราไม่เห็นที่ใดอันต่ำช้าหรือไม่บริสุทธิ์ในอวัยวะของพวกเจ้าเลย พวกเจ้าเป็นผู้มีบุญยิ่ง บริสุทธิ์ และเป็นมงคล ดังนั้นจงโปรดอนุญาต และชี้แจงให้แจ่มชัดถึงตำแหน่งในกายของพวกเจ้าที่เราจะพำนักได้”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the intrinsic purity and auspiciousness attributed to cows and models ethical humility: even a revered elder like Bhishma seeks explicit permission and a proper place, showing reverence, restraint, and dharmic conduct.
Bhishma addresses a group of cows, praising them as sinless and wholly pure, and asks them to specify where within their bodies he may reside—requesting clear guidance and consent rather than presuming entitlement.