Shloka 53
Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
गता: परमकं स्थान देवैरपि सुदुर्लभम् । युवनाश्वके पुत्र राजा मान्धाता, (सोमवंशी) नहुष और ययाति--ये सदा लाखों गौओंका दान किया करते थे; इससे वे उन उत्तम स्थानोंको प्राप्त हुए हैं, जो देवताओंके लिये भी अत्यन्त दुर्लभ हैं
gatāḥ paramakaṃ sthānaṃ devair api sudurlabham | yuvanāśvake putro rājā māndhātā (somavaṃśī) nahuṣaḥ yayātiś ca—ete sadā lakṣaśo gavāṃ dānaṃ kurvanti sma; tasmāt te tān uttamān sthānān prāptāḥ, ye devatānām api atyanta-durlabhāḥ |
ภีษมะกล่าวว่า— พวกเขาบรรลุสถานอันสูงสุด ซึ่งแม้เหล่าเทพก็ยากจะเข้าถึง พระเจ้ามานธาตา โอรสแห่งยุวนาศวะ และกษัตริย์วงศ์โสมะคือ นหุษะ กับ ยยาติ—ล้วนถวายทานโคเป็นแสนเป็นล้านอยู่เนืองนิตย์ ด้วยอานุภาพแห่งทานอันไม่ขาดสายนี้เอง พวกเขาจึงได้ถึงโลกอันประเสริฐ ซึ่งแม้เทพยังกระทำได้ยาก
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained generosity—especially the dharmic gift of cows—creates great spiritual merit, enabling even human kings to attain exalted realms that are otherwise hard to reach, even for the gods.
Bhishma cites exemplary royal figures (Mandhata, Nahusha, and Yayati) as models of continual large-scale charity, explaining that their repeated gifts of cows led them to attain the highest and rarest heavenly stations.