Shloka 4
Gavāṃ Māhātmya — Go-dāna, Yajña-ādhāra, and Goloka
Brahmā–Indra–Surabhi Itihāsa
तथा सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च । प्रदातारश्च॒ लोकान् नो गच्छेयुरिति मानद
tathā sarvāṇi bhūtāni sthāvarāṇi carāṇi ca | pradātāraś ca lokān no gaccheyur iti mānada ||
วสิษฐะกล่าวว่า “ฉันใดก็ฉันนั้น สรรพสัตว์ทั้งปวง ทั้งที่อยู่นิ่งและที่เคลื่อนไหว พึงเป็นผู้ให้; และผู้ที่ถวายทานแก่เราพึงไปถึงโลกทั้งหลายอันเป็นผลบุญ—โอ ผู้ประทานเกียรติ นี่คือเจตนา”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse praises dāna (generosity) as a universal dharma: ideally all beings should incline toward giving, and those who become benefactors gain auspicious realms as the fruit of their merit.
Vasiṣṭha continues an instruction on ethical conduct, addressing the listener respectfully (“mānada”) and expressing a benediction-like wish that all beings—immobile and mobile—become donors and thereby attain meritorious worlds.