Shloka 27
Bhūmi-dānasya Māhātmya
The Pre-eminence of Land-Gift
तस्य पुत्रा भवन्त्येते पादपा नात्र संशय: । परलोकगत: स्वर्ग लोकांश्चाप्रोति सोडव्ययान्,जो वृक्ष लगाता है, उसके लिये ये वृक्ष पुत्ररूप होते हैं, इसमें संशय नहीं है। उन्हींके कारण परलोकमें जानेपर उसे स्वर्ग तथा अक्षय लोक प्राप्त होते हैं
tasya putrā bhavanty ete pādapā nātra saṁśayaḥ | paralokagataḥ svarga-lokāṁś cāpnōti so 'vyayān |
ต้นไม้เหล่านี้ย่อมเป็นดุจบุตรของผู้ปลูก—หาได้มีข้อสงสัยไม่ ด้วยอานุภาพแห่งบุญนั้น ครั้นเขาไปสู่ปรโลก ย่อมบรรลุสวรรค์และโลกอันไม่เสื่อมสูญ
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Planting trees is presented as a high dharmic act whose benefit endures like progeny: the planter gains lasting merit that leads to heaven and imperishable realms after death.
In Bhishma’s instruction on dharma (Anushasana Parva), he praises the virtue of planting trees, using the metaphor that the trees become the planter’s ‘sons’ and bring posthumous spiritual reward.