Shloka 33
दैव–पुरुषकार-प्रश्नः
Daiva–Puruṣakāra Inquiry: Fate and Human Effort
अश्व॒त्थामा च रामश्न मुनिपुत्रौ धनुर्थरौ । न गच्छत: स्वर्गलोक॑ सुकृतेनेह कर्मणा,इसी प्रकार अश्वत्थामा और परशुराम--ये दोनों ही ऋषिपुत्र और धनुर्धर वीर हैं। इन दोनोंने पुण्यकर्म भी किये हैं तथापि उस कर्मके प्रभावसे स्वर्गमें नहीं गये
aśvatthāmā ca rāmaś ca muniputrau dhanurdharau | na gacchataḥ svargalokaṃ sukṛtenehakarmaṇā ||
ภีษมะกล่าวว่า “ฉันนั้น อัศวัตถามาและรามะ (ปรศุราม) ทั้งสองเป็นบุตรแห่งฤๅษีและเป็นวีรบุรุษผู้ทรงธนู. แม้ได้กระทำกุศลกรรมในโลกนี้ ก็หาได้ไปถึงสวรรค์เพียงด้วยแรงแห่งกรรมนั้นไม่.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Meritorious acts (sukṛta) alone do not automatically guarantee heaven; the moral quality of one’s overall conduct and its consequences matter in determining spiritual outcome.
Bhīṣma cites Aśvatthāmā and Paraśurāma—both renowned, ṛṣi-born archers—as examples to illustrate that even powerful figures who have performed good deeds may still fail to reach Svarga, emphasizing a nuanced view of karma and ethical accountability.