Shloka 13
क्वचिदप्सरसां संघान् गन्धर्वाणां च पार्थिव,पृथ्वीनाथ! कहीं झुंड-की-झुंड अप्सराएँ विहार कर रही थीं। कहीं गन्धर्वोके समुदाय अपनी प्रियतमाओंके आलिंगन-पाशमें बँधे हुए थे। उन सबको राजाने देखा। वे कभी उन्हें देख पाते थे और कभी नहीं देख पाते थे
kvacid apsarasāṃ saṅghān gandharvāṇāṃ ca pārthiva | pṛthvīnātha! kvacid jhuṇḍa-kī-jhuṇḍa apsarāḥ vihāraṃ kurvanti sma | kvacid gandharvāṇāṃ samudāyāḥ svapriyatamānām āliṅgana-pāśe baddhāḥ santi sma | tān sarvān rājā dadarśa | te kadācid enaṃ dṛśyante sma kadācin na dṛśyante sma ||
ภีษมะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ผู้เป็นเจ้าแห่งปฐพี! ณ บางแห่ง หมู่อัปสราทั้งหลายกำลังเริงรื่นเล่นสนุก; ณ อีกแห่ง หมู่คันธรรพะถูกผูกพันดุจติดบ่วงด้วยอ้อมกอดของนางอันเป็นที่รัก พระราชาทอดพระเนตรเห็นทั้งหมดนั้น—แต่บางคราวก็ทรงเห็นได้ บางคราวก็ทรงไม่เห็น”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sense-pleasures and their objects can appear captivating yet remain unstable and elusive; a ruler (and any seeker of dharma) should recognize their fleeting, illusory nature and avoid becoming ‘bound’ by attachment.
Bhishma describes a scene where the king witnesses celestial beings—Apsarases sporting and Gandharvas entwined with their beloveds—yet the vision is intermittent: they are seen at one moment and vanish the next, highlighting the unreliability of such experiences.