Shloka 32
Brāhmaṇa-mahattva and Atithi-Dharma
Brahmagītā: Praise of Brāhmaṇas and norms of honor
देवगन्धर्वसंघातैरप्सरोभिश्षू सर्वतः । नृत्तश्नैवोपगीतश्च पितामह इव प्रभु:,देव-गन्धवोंके समुदाय और अप्सराएँ सब ओरसे उन्हें घेरकर गाने और नाचने लगीं। वे उनके बीचमें भगवान् ब्रह्माजीके समान शोभा पाने लगे राजर्षि वृषदर्भ (उशीनर)-के इस चरित्रका जो सदा श्रवण और वर्णन करता है वह संसारमें पुण्यात्मा होता है ।। इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि श्येनकपोतसंवादे द्वात्रिंशोड्थ्याय: इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें बाज और कबृतरका संवादविषयक बत्तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
deva-gandharva-saṅghātair apsarobhiś ca sarvataḥ | nṛttaś caivopagītaś ca pitāmaha iva prabhuḥ ||
หมู่เทพคันธรรพและอัปสราทั้งหลายล้อมพระองค์ไว้ทุกทิศ ร้องรำทำเพลงและฟ้อนรำ ครั้นอยู่ท่ามกลางหมู่นั้น พระองค์ทรงรุ่งเรืองด้วยเดชานุภาพประหนึ่งปิตามหพรหมา ผู้ใดสดับและเล่าขานเรื่องราวของราชฤๅษีวฤษภทรภะ (อุศีนร) นี้เป็นนิตย์ ผู้นั้นย่อมเป็นผู้มีบุญในโลกนี้
श्येन उवाच
Educational Q&A
The passage affirms the ethical value of śravaṇa and kīrtana: regularly hearing and narrating a righteous king’s exemplary conduct (here, Vṛṣadarbha/Uśīnara) generates puṇya and cultivates a virtuous disposition.
Śyena describes a scene of divine celebration: Gandharvas and Apsarases encircle the honored figure with song and dance, and he appears radiant like Brahmā. The verse then adds a phalaśruti-style statement praising the merit gained by listening to and recounting this episode.