Shloka 12
Vītahavya’s Attainment of Brāhmaṇya (Vītahavya–Vipratva) | वीतहव्यस्य ब्राह्मण्यप्राप्तिः
काण्डपृष्ठिश्चिरं काल॑ तत्रैव परिवर्तते । ततस्तु त्रिशते काले लभते जपतामपि,फिर चिरकालतक वह उसी योनिमें पड़ा रहता है। तदनन्तर तीन सौ वर्षका समय व्यतीत होनेपर वह गायत्री-मात्रका जप करनेवाले ब्राह्मणके यहाँ जन्म लेता है
Bhīṣma uvāca | kāṇḍapṛṣṭhiś ciraṃ kālaṃ tatraiva parivartate | tatas tu triśate kāle labhate japatām api |
แม้เป็น ‘กาณฑปฤษฺฐ’ แล้ว เขายังเวียนวนอยู่นาน ณ ที่นั้นเอง ในครรภ์และภพเดิม. ครั้นล่วงไปสามร้อยกาลแล้ว เขาย่อมได้ไปเกิดในเรือนพราหมณ์ผู้ประกอบญปะ—แม้จะเป็นเพียงการสวดกายตรีเท่านั้นก็ตาม.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores karmic continuity and gradual uplift: after prolonged suffering in a lower birth, merit associated with sacred recitation (japa), even minimal such as Gāyatrī-japa, becomes a cause for obtaining a higher human birth in a Brahmin household.
Bhishma describes a being remaining for a very long time in the same womb/state, and after three hundred years passing, gaining rebirth connected with a Brahmin who practices japa—framed as a transition from a degraded condition toward a more dharmic human context.