Shloka 59
तीर्थवंशोपदेशः
Tīrtha-vaṃśa Upadeśa: Instruction on the Fruits of Sacred Waters
महाफलविधिदनि श्रुतस्ते भरतर्षभ । निरयं येन गच्छन्ति स्वर्ग चैव हि तत् शूणु,भरतश्रेष्ठ। किनको दान देनेसे महान् फलकी प्राप्ति होती है, यह विषय मैंने तुम्हें सुना दिया। अब जिन कर्मोसे मनुष्य नरक या स्वर्गमें जाते हैं, उन्हें सुनो
Mahāphalavidhidāni śrutaste Bharatarṣabha | Nirayaṁ yena gacchanti svargaṁ caiva hi tat śṛṇu, Bharataśreṣṭha ||
โอ้ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์ภารตะ เจ้าได้ฟังจากเราถึงระเบียบแห่งทานอันให้ผลใหญ่แล้ว บัดนี้จงฟังกรรมทั้งหลายที่ทำให้มนุษย์ไปสู่นรก และไปสู่สวรรค์ด้วย
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma transitions from explaining high-merit forms of charity (dāna) to a broader karmic framework: specific actions lead to either niraya (hell) or svarga (heaven). The verse frames ethical causality—deeds have consequences beyond this life.
In the Anuśāsana Parva’s dharma-instruction, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira. Having already described the rules and fruits of giving, he now introduces the next section: an account of deeds that result in heavenly or hellish destinies.