Shloka 53
अकल्ककस्य विप्रस्य रौक्ष्यात् करकृतात्मन: । वटवो यस्य भिक्षन्ति तेभ्यो दत्त महाफलम्,जिसके मनमें किसी तरहका कपट नहीं है, अत्यन्त दरिद्रताके कारण जिसके हाथमें अन्न आते ही उसके भूखे बच्चे “मुझे दो,” “मुझे दो" ऐसा कहकर माँगने लगते हैं; ऐसे निर्धन ब्राह्मण और उसके उन बच्चोंको दिया हुआ दान महान् फलदायक होता है
akalkakasya viprasya raukṣyāt karakṛtātmanaḥ | vaṭavo yasya bhikṣanti tebhyo dattaṃ mahāphalam ||
ภีษมะกล่าวว่า—เมื่อพราหมณ์ผู้ไร้เล่ห์กล ถูกความยากจนอย่างยิ่งบีบคั้นจนแข็งกร้าว ได้อาหารเพียงน้อยนิดอยู่ในมือ แล้วบุตรผู้หิวโหยของเขารีบวิงวอนว่า “ให้ข้าเถิด ให้ข้าเถิด” ทานที่มอบแก่พราหมณ์ผู้นั้นและแก่บุตรเหล่านั้นย่อมให้ผลบุญอันยิ่งใหญ่
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Charity directed to the truly needy—especially a guileless, impoverished brāhmaṇa and his hungry children—produces great merit; the recipient’s innocence and distress intensify the ethical value of the gift.
Bhishma is instructing on dharma of giving, describing a destitute brāhmaṇa whose children immediately beg for any food he obtains, and declaring that giving to such a household is supremely fruitful.