Shloka 75
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
अथ तां संविशन् प्राह शयने भास्वरे तदा
atha tāṁ saṁviśan prāha śayane bhāsvare tadā
ครั้นแล้ว เมื่อเขาเอนกายลงบนแท่นบรรทมอันสว่างเรืองรอง เขาก็กล่าวกับนาง—เป็นฉากแห่งโอวาทที่จะมอบในยามสงบปราศจากความวุ่นวาย
सअद्टावक्र उवाच
Educational Q&A
The verse itself is primarily a narrative hinge: it frames instruction as arising in a composed setting—after reclining on a splendid couch—suggesting that ethical counsel (dharma-upadeśa) is best delivered with calmness and clarity rather than in haste or turmoil.
The speaker, having gone to rest and reclined on a radiant bed, begins to speak to a woman (‘her’). The line prepares the reader for the content of his forthcoming words, marking a transition into dialogue or instruction.