Shloka 40
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
पराशर उवाच प्रसाद्येह पुरा शर्व मनसाचिन्तयं नृप । महातपा महातेजा महायोगी महायशा:,पराशरजीने कहा--नरेश्वर! पूर्वकालमें यहाँ मैंने महादेवजीको प्रसन्न करके मन-ही- मन उनका चिन्तन आरम्भ किया। मेरी इस तपस्याका उद्देश्य यह था कि मुझे महेश्वरकी कृपासे महातपस्वी, महातेजस्वी, महायोगी, महायशस्वी, दयालु, श्रीसम्पन्न एवं ब्रह्मनिष्ठ वेदव्यासनामक मनोवांछित पुत्र प्राप्त हो
parāśara uvāca | prasādyeha purā śarvaṁ manasā cintayaṁ nṛpa | mahātapā mahātejā mahāyogī mahāyaśāḥ |
ปราศระกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช กาลก่อน ณ ที่นี้เอง ข้าได้บูชาศรวะ (พระศิวะ) ให้ทรงพอพระทัย แล้วเริ่มภาวนารำลึกถึงพระองค์ในใจ ด้วยตบะและศรัทธาภายในนั้น ข้าปรารถนาพระกรุณาให้ได้บุตรผู้มีตบะยิ่ง มีรัศมีธรรมยิ่ง เชี่ยวชาญโยคะ และมีเกียรติยศยืนยง”
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual principle that disciplined austerity (tapas) combined with inward contemplation and devotion can invite divine grace, leading to elevated outcomes—here, the aspiration for an exceptional, dharma-aligned progeny.
Parāśara narrates to a king that he once propitiated Śiva (Śarva) and began meditating upon him mentally, describing the intended fruit of that practice: the granting of a highly accomplished and illustrious son.