Shloka 27
अजरश्नामरश्रैव भविता दुःखवर्जित: । साम्यं ममास्तु ते सौख्यं युवयोर्वर्धतां क्रतु:,“मुने! तुम अजर-अमर और दुःखरहित हो जाओगे। तुम्हें मेरी समानता प्राप्त हो और तुम दोनों यजमान और पुरोहितका यह यज्ञ सदा बढ़ता रहे”
ajarāśnāmaraś caiva bhavitā duḥkhavarjitaḥ | sāmyam mamāstu te saukhyaṁ yuvayor vardhatāṁ kratuḥ ||
เจ้าจักเป็นผู้ปราศจากชราและมรณะ ไร้ทุกข์โศก ขอให้สุขของเจ้าจงเสมอด้วยสุขของเรา และขอให้ยัญพิธีของพวกเจ้าทั้งสอง—ยชามานะและปุโรหิต—เจริญงอกงามรุ่งเรืองอยู่เป็นนิตย์.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames spiritual reward as freedom from decay, death, and sorrow, and links personal well-being to the flourishing of righteous ritual cooperation—patron and priest sustaining a sacrifice in harmony.
Vaiśampāyana reports a benediction: the addressed sage is promised ageless, deathless, sorrowless existence, equality of happiness with the speaker, and the continued increase of the sacrificial undertaking shared by two participants (patron and priest).