Shloka 161
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
भक्त्या हाुनन्यमीशानं परं देव॑ सनातनम् | कर्मणा मनसा वाचा भावेनामिततेजस:
bhaktyā hāunanyam īśānaṁ paraṁ devaṁ sanātanam | karmaṇā manasā vācā bhāvenāmitatejasaḥ ||
วายุกล่าวว่า “จงบูชาอีศานะ เทพผู้สูงสุดผู้เป็นนิรันดร์ ด้วยภักติอันเป็นเอกจิต ผู้ใดระลึกถึงพระศิวะ ผู้เป็นเจ้าแห่งโลก ด้วยการกระทำ ด้วยใจ ด้วยวาจา และด้วยความรู้สึกภายในอยู่เนืองนิตย์ ผู้นั้นย่อมประกอบด้วยเดชอันหาประมาณมิได้ และผู้ใดฟังและทำให้ผู้อื่นได้ฟัง กล่าวถึงพระองค์ สนทนาถึงพระสิริรุ่งเรือง และสรรเสริญพระองค์ด้วยสโตตรนี้อยู่เสมอ ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ควรแก่การสรรเสริญ ดำรงอยู่ในความอิ่มเอม และรื่นรมย์ในภักตินั้นตลอดกาล”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion to Śiva—expressed through action, thought, speech, and heartfelt intention—purifies the devotee and yields ‘amita-tejas’, an immeasurable spiritual potency. Continual remembrance, praise, and sharing of His glory are presented as ethical-spiritual disciplines that lead to contentment and inner joy.
In Anuśāsana Parva, Vāyu speaks in praise of Śiva and describes the conduct and fruits of devoted worship: constant meditation in all daily states (waking, sleeping, moving, resting) and ongoing recitation/listening of Śiva’s praises. The passage frames devotion as a lived practice rather than a momentary ritual.