Shloka 55
आदिराज: पृथुर्वैन्यो मित्रभानु: प्रियड्कर: । त्रसद्स्युस्तथा राजा श्वेतो राजर्षिसत्तम:
ādirājaḥ pṛthur vainyo mitrabhānuḥ priyāṅkaraḥ | trasadsyus tathā rājā śveto rājarṣisattamaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า “(บัดนี้จงฟังต่อ) นามของราชฤๅษี—ปฤถุ อาทิราช โอรสแห่งเวนะ; มิตรภานุ ผู้เป็นที่รักและเกื้อกูลแก่ชนทั้งปวง; พระเจ้าตรสดสยุ; และเศวตะ ผู้ประเสริฐสุดในหมู่ราชฤๅษี.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse contributes to a dharmic practice of remembering exemplary rulers (rājarṣis). Their names function as moral models: recalling them is presented as a way to cultivate reverence for righteous governance, generosity, and self-restraint.
Bhīṣma is enumerating celebrated king-sages. This verse names Pṛthu (son of Vena) and a few others—Mitrabhānu, Trasadsyu, and Śveta—as part of a longer catalogue whose recitation is praised.