Shloka 74
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
वाचस्पत्यो वाजसनो नित्यमाश्रमपूजित: । ब्रद्मचारी लोकचारी सर्वचारी विचारवित्,३६१ वाचस्पत्य:--पुरोहितका काम करनेवाले, ३६२ वाजसन:--शुक््ल यजुर्वेदकी माध्यन्दिनी शाखाके प्रवर्तक, ३६३ नित्यमाश्रमपूजित:--सदा आश्रमोंद्वारा पूजित होनेवाले, ३६४ ब्रह्मचारी--ब्रह्मनिष्ठ ३६७५ लोकचारी--सम्पूर्ण लोकोंमें विचरनेवाले, ३६६ सर्वचारी--सर्वत्र गमन करनेवाले, ३६७ विचारवित्--विचारोंके ज्ञाता
vācaspātyo vājasano nityam āśramapūjitaḥ | brahmacārī lokacārī sarvacārī vicāravit ||
วายูกล่าวว่า “พระองค์คือวาจัสปติ และวาชสนะ ผู้ได้รับการสักการะจากอาศรมทั้งหลายอยู่เนืองนิตย์. ทรงเป็นพรหมจารีผู้มั่นคง, ทรงจาริกไปในทุกโลก, เสด็จไปได้ทุกแห่ง, และทรงชำนาญในวิจารณญาณ.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal religious exemplar: one who is disciplined (brahmacārī), universally respected (āśramapūjitaḥ), widely experienced (loka/sarvacārī), and guided by thoughtful discernment (vicāravit). Ethical authority is grounded in self-restraint, learning, and reflective judgment rather than mere status.
Vāyu is describing a revered figure by listing honorific epithets—linking him to sacred speech and Vedic tradition (Vācaspati, Vājasana), noting his continual veneration in hermitages, and emphasizing his roaming, all-access presence and capacity for wise deliberation.