Shloka 120
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
नित्य आत्मसहायश्च देवासुरपति: पति: । युक्तश्न युक्तबाहुश्व देवो दिविसुपर्वण:
nitya ātmasahāyaś ca devāsurapatiḥ patiḥ | yuktaśna yuktabāhuś ca devo divi suparvaṇaḥ ||
วายุตรัสว่า “พระองค์ทรงพึ่งพาพระองค์เองเป็นนิตย์; ทรงเป็นเจ้าและผู้พิทักษ์ทั้งเทวะและอสูร. ทรงสำรวมในจริยา มั่นคงในกำลังแห่งพระกร; เทพผู้ทิพย์นั้นสถิตในสวรรค์ มีข้อต่ออันประณีตและอวัยวะแข็งแกร่ง.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal of divine and ethical excellence: true lordship is grounded in self-reliance and self-discipline (regulated conduct and controlled strength), which sustains cosmic order over opposing forces (devas and asuras).
Vāyu is describing a supreme divine figure with epithets highlighting sovereignty, disciplined living, and firm strength, situating him in heaven and portraying him as the protector-lord over both gods and asuras.