Shloka 9
धूम्ररूपं च यत्तस्य धूर्जटीत्यत उच्यते । समेधयति यत्नित्यं सर्वान् वै सर्वकर्मभि:
dhūmrarūpaṃ ca yattasya dhūrjaṭīty ata ucyate | samedhayati yat nityaṃ sarvān vai sarvakarmabhiḥ ||
วายุกล่าวว่า “เพราะพระวรกายมีสีดุจควัน จึงทรงได้พระนามว่า ‘ธูรชฏิ’. และเพราะด้วยพิธีกรรมและการกระทำทั้งปวง พระองค์ทรงจุดประกายและเสริมกำลังแก่สรรพสิ่งอยู่เนืองนิตย์ จึงทรงทำให้กิจการทั้งหลายรุ่งเรือง.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse explains a divine epithet through ethical-ritual significance: Śiva is praised not only by a descriptive feature (a smoky aspect) but also by his sustaining power—he continually ‘kindles’ and strengthens all sacred works, implying that righteous action and worship gain efficacy through divine support.
Vāyu is describing and interpreting one of Śiva’s names, ‘Dhūrjaṭi,’ giving a reason for the title and linking it to Śiva’s ongoing role in empowering all rites and actions.