Shloka 19
एष एव श्मशानेषु देवो वसति निर्दहन् । यजन्ते ते जनास्तत्र वीरस्थाननिषेविण:,ये ही भगवान् शंकर अग्निरूपसे शवको दग्ध करते हुए श्मशानभूमिमें निवास करते हैं। जो लोग वहाँ उनकी पूजा करते हैं, उन्हें वीरोंको प्राप्त होनेवाले उत्तम लोक प्राप्त होते हैं
eṣa eva śmaśāneṣu devo vasati nirdahan | yajante te janās tatra vīrasthāna-niṣevinaḥ ||
วายุกล่าวว่า “เทพองค์นี้เองสถิตอยู่ในป่าช้า เผาผลาญสิ่งทั้งปวงที่ควรถูกเผา ผู้ใดบูชาพระองค์ ณ ที่นั้น—ผู้คุ้นเคยกับสถานที่ของวีรชน—ย่อมบรรลุโลกอันประเสริฐซึ่งเป็นผลแห่งความกล้าหาญ”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Lord’s presence is not confined to auspicious spaces; He is present even in cremation-grounds as the consuming, purifying fire. Worship offered with reverence in such liminal places—associated with death and heroic sacrifice—can lead to exalted posthumous attainments, akin to the worlds gained by the brave.
Vāyu speaks about the Deity who abides in the cremation-ground, continually ‘burning’ (as fire). He states that those who go there and worship—frequenting heroic grounds—receive excellent realms, emphasizing the sanctity of Śiva’s śmaśāna aspect and the spiritual merit of such devotion.