Shloka 28
स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा कृत्वा विष्णुं शरोत्तमम्
sa tathoktas tathety uktvā kṛtvā viṣṇuṁ śarottamam | agniṁ tasya śalyam kṛtvā vaivasvataṁ yamaṁ pakṣau sarvān vedān dhanuḥ | gāyatrīṁ pratyancām uttamāṁ kṛtvā brahmāṇaṁ sārathiṁ kṛtvā sarvān yathāvat svasvakarmasu niyojya | tribhiḥ parvabhiḥ tribhiś ca śalyaiḥ yuktasya tasya śarasya balena tān trīn purān vidīrya papāta ||
เมื่อถูกทูลเช่นนั้น พระศิวะตรัสรับว่า “ตถาสตุ—จงเป็นดังนั้น” แล้วทรงประกอบพระวิษณุให้เป็นศรอันประเสริฐ ทรงให้อัคนีเป็นปลายศรอันคม ทรงตั้งไววัสวตยมเป็นขนศร ทรงให้พระเวททั้งปวงเป็นคันธนู ทรงให้คายตรีเป็นสายธนูอันยอดเยี่ยม และทรงแต่งตั้งพระพรหมเป็นสารถี ครั้นจัดวางเทพานุภาพทั้งหลายให้ทำหน้าที่ของตนโดยชอบแล้ว พระองค์ทรงใช้ศรนั้นซึ่งมีสามข้อและสามคม แทงผ่าเมืองทั้งสามให้แตกพินาศลง
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents power as legitimate and effective when it is harmonized with dharma and cosmic order: each divine principle is assigned its proper role, suggesting that righteous action depends on right alignment, not mere force.
Śiva agrees to the request and prepares for the destruction of the three demon cities (Tripura) by assembling a symbolic ‘divine weapon-system’: Viṣṇu becomes the arrow, Agni its point, Yama its feathers, the Vedas the bow, Gāyatrī the bowstring, and Brahmā the charioteer; with this, Śiva pierces and destroys the three cities.