Shloka 3
अजेया ब्राह्मणा राजन दिवि चेह च नित्यदा । अपिबत् तेजसा हाप: स्वयमेवाज्ञिरा: पुरा,राजन! ब्राह्मण इस मर्त्यलोक और स्वर्गलोकमें भी अजेय हैं। पहलेकी बात है, महामना अंगिरा मुनि जलको दूधकी भाँति पी गये थे। उस समय उन्हें पीनेसे तृप्ति ही नहीं होती थी। अतः पीते-पीते वे अपने तेजसे पृथ्वीका सारा जल पी गये। पृथ्वीनाथ! तत्पश्चात् उन्होंने जलका महान् स्रोत बहाकर सम्पूर्ण पृथ्वीको भर दिया
arjuna uvāca | ajeyā brāhmaṇā rājan divi ceha ca nityadā | apibat tejasā hy āpaḥ svayam evāṅgirāḥ purā |
อรชุนกล่าวว่า—“โอ้พระราชา พราหมณ์ทั้งหลายในโลกมนุษย์และในสวรรค์ล้วนเป็นผู้มิอาจพิชิตได้เสมอมา ในกาลก่อน ฤๅษีอังคิระผู้ยิ่งใหญ่ได้อาศัยเดชตนดื่มน้ำประหนึ่งดื่มน้ำนม ถึงกระนั้นก็ยังไม่อิ่มเอม ดื่มแล้วดื่มเล่าจนด้วยพลังตบะได้ดื่มน้ำทั้งปวงแห่งแผ่นดินสิ้น ครั้นแล้ว โอ้เจ้าแห่งปฐพี ท่านได้บันดาลให้ธารน้ำอันใหญ่หลวงไหลบ่า เติมเต็มโลกทั้งสิ้นขึ้นอีกครั้ง”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the ethical and social principle that Brahmins—representing Vedic knowledge, restraint, and tapas—are not to be challenged or harmed, because their spiritual power (tejas) makes them 'unconquerable' and their curse/blessing can affect worldly order.
Arjuna addresses the king and supports his claim with an ancient exemplum: the sage Aṅgirā, driven by an unappeased thirst, drank up the earth’s waters through ascetic radiance, and later restored the world by releasing a great flow of water—demonstrating the extraordinary potency of a ṛṣi’s tapas.