Shloka 63
Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
तच्छुत्वा विस्मयं जम्मुर्धृतराष्ट्रादयो नूपा: । सम्पूज्य मनसा कृष्णं सर्वे प्राजजलयो5भवन्,भीष्मजीकी बात सुनकर धृतराष्ट्र आदि राजाओंको बड़ा विस्मय हुआ और वे सभी मन-ही-मन श्रीकृष्णकी पूजा करते हुए उन्हें हाथ जोड़ने लगे
tac chrutvā vismayaṁ jagmur dhṛtarāṣṭrādayo nṛpāḥ | sampūjya manasā kṛṣṇaṁ sarve prāñjalayo 'bhavan |
ครั้นได้ฟังดังนั้น ธฤตราษฏระและบรรดากษัตริย์ทั้งหลายก็พิศวงยิ่งนัก แล้วต่างบูชาพระกฤษณะในดวงใจ และพร้อมกันยืนประนมมือด้วยความเคารพ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True moral and spiritual authority evokes humility and reverence even in powerful rulers; the verse highlights inner worship (manasā sampūjya) expressed outwardly through respectful conduct (prāñjalayaḥ).
After hearing Bhīṣma’s words (implied by context), Dhṛtarāṣṭra and the assembled kings are struck with wonder and respond by mentally honoring Kṛṣṇa and standing with folded hands in reverence.