Shloka 11
Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
नहि नः सा रति: स्वर्गे या च त्वद्दर्शने विभो । तदृतं च महाबाहो यदाह भगवान् भव:,'प्रभो! आपके दर्शनमें हमारा जितना अनुराग है, उतना स्वर्गमें भी नहीं है। महाबाहो! भगवान् शिवने जो कहा था, वह सर्वथा सत्य हुआ
nahi naḥ sā ratiḥ svarge yā ca tvaddarśane vibho | tad ṛtaṃ ca mahābāho yad āha bhagavān bhavaḥ ||
โอ้ผู้ทรงเดชานุภาพ ความปีติและภักดีที่พวกข้าพเจ้ามีเมื่อได้เฝ้าทัศนะพระองค์นั้น หาได้มีแม้ในสวรรค์ไม่ โอ้ผู้มีพระกรอันเกรียงไกร พระดำรัสของพระภควานภวะ (พระศิวะ) ได้ปรากฏเป็นความจริงโดยสิ้นเชิง
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse elevates direct devotion and the transformative joy of divine darśana above even the pleasures of heaven, affirming that spiritual fulfillment rooted in truth surpasses reward-based aspirations.
Nārada addresses a revered figure as ‘Vibhu’ and ‘Mahābāhu,’ declaring that the devotion felt upon seeing him exceeds any heavenly delight, and he confirms that Śiva (Bhava) had earlier foretold this outcome truthfully.