Shloka 7
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
स हि देववर: साक्षाद् देवनाथ: परंतप: । सर्वज्ञ: सर्वसंश्लिष्ट: सर्वग: सर्वतोमुख:,वे देवताओंमें श्रेष्ठ, देवताओंके रक्षक, शत्रुओंको संताप देनेवाले, सर्वज्ञ, सबमें ओततप्रोत, सर्वव्यायक तथा सब ओर मुखवाले हैं
sa hi devavaraḥ sākṣād devanāthaḥ paraṃtapaḥ | sarvajñaḥ sarvasaṃśliṣṭaḥ sarvagaḥ sarvatomukhaḥ ||
พระองค์ทรงเป็นเทพผู้ประเสริฐยิ่งโดยประจักษ์ เป็นจอมนาถแห่งเทพทั้งหลาย ผู้เผาผลาญศัตรูแห่งธรรม ทรงรอบรู้ทุกสิ่ง แทรกซึมอยู่ในสรรพภาวะ เสด็จไปได้ทุกแห่ง และทรงมีพระพักตร์หันสู่ทุกทิศ
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional and ethical vision of the Supreme: the Lord is not distant but directly present, all-knowing and all-pervading. Recognizing such a deity supports dharma by grounding reverence, accountability, and refuge in a power that sees and sustains all.
In a didactic passage framed as divine speech (Īśvara speaking), the text praises and defines the supreme deity through epithets—lord of the gods, protector, enemy-scorcher, omniscient, and omnipresent—establishing the object of worship and the theological basis for the instruction that follows.