Shloka 45
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
स्थण्डिले शुद्धमाकाशं परिगृह्म समनन््ततः: । प्रविश्य च मुदा युक्तो दीक्षां द्वादशवार्षिकीम्
sthaṇḍile śuddham ākāśaṃ parigṛhya samantataḥ | praviśya ca mudā yukto dīkṣāṃ dvādaśavārṣikīm ||
พระมหาเทวตรัสว่า—เมื่อกำหนดบนพื้นดินที่ชำระให้บริสุทธิ์แล้ว ให้เป็นเขตแห่งเวิ้งฟ้าอันศักดิ์สิทธิ์โดยรอบ ครั้นเข้าสู่เขตนั้นด้วยใจปลาบปลื้มแต่มีวินัยแล้ว พึงรับดีกษา คือวัตรแห่งการอภิเษกตน อันยาวนานสิบสองปี
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that serious spiritual discipline begins with purity of place and mind: one should prepare a ritually clean sacred space, enter it with joy and self-control, and then undertake a long-term vow (here, a twelve-year dīkṣā) with steadiness.
Śrīmahēśvara (Śiva) is giving procedural guidance for undertaking an extended consecratory observance. He describes preparing a purified ground, defining the sacred area on all sides, and entering it in the right inner disposition before commencing the twelve-year initiation vow.