Shloka 41
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
जो मृगचर्या-व्रतकी दीक्षा ले मृगोंके मुखसे उच्छिष्ट हुई घासको प्रसन्नतापूर्वक उन्हींके साथ रहकर भक्षण करता है, वह मृत्युके पश्चात् अमरावतीपुरीमें जाता है ।।
yo mṛgacaryā-vratakī dīkṣāṃ le mṛgāṇāṃ mukhata ucciṣṭa-bhūtāṃ ghāsaṃ prasannatā-pūrvakaṃ tair eva sārdhaṃ sthitvā bhakṣayati, sa mṛtyoḥ paścād amarāvatī-purīṃ gacchati. śaivālaṃ śīrṇa-parṇaṃ vā tad-vratī yo niṣevate, śīta-yoga-vahaḥ nityaṃ sa gacchet paramāṃ gatim.
พระมหาอิศวรตรัสว่า—ผู้ใดรับการอุปสมบทเข้าสู่วัตรแห่งการดำรงชีพดุจฝูงกวาง อยู่ร่วมกับกวางทั้งหลายด้วยใจยินดี และกินหญ้าที่เหลือจากปากของมันด้วยความปลาบปลื้ม ผู้นั้นครั้นสิ้นชีวิตย่อมไปสู่อมราวตีบุรี นครทิพย์ อีกทั้งผู้ทรงวัตรผู้เป็นดาบสซึ่งยังชีพด้วยสาหร่ายหรือใบไม้แห้งร่วงหล่น และอดทนต่อความหนาวเหน็บทุกวัน ย่อมบรรลุคติอันสูงสุด
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that rigorous, contented, non-violent ascetic observances—living simply among animals, eating minimal forest fare like algae or fallen leaves, and patiently enduring cold—generate great religious merit leading to exalted posthumous destinations, even the ‘highest state’.
Śrīmaheśvara is describing specific forest-vows and their fruits: one who takes the ‘deer-like’ vow and eats grass remnants among deer is said to reach Amarāvatī after death; similarly, a vow-holder living on algae or withered leaves and enduring daily cold attains the supreme goal.