Shloka 37
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
एतन्मे संशयं देव तपश्चर्या55श्रितं शुभम् । शंस सर्वमशेषेण त्र्यक्ष त्रिपुरनाशन
etan me saṁśayaṁ deva tapaś-caryāśritaṁ śubham | śaṁsa sarvam aśeṣeṇa tryakṣa tripuranāśana ||
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้ามีความสงสัยเกี่ยวกับผลอันเป็นมงคลซึ่งอาศัยตบะบำเพ็ญเพียร ข้าแต่พระเนตรสาม ผู้ทำลายตรีปุระ โปรดตรัสบอกให้สิ้นเชิง มิให้เหลือสิ่งใดไว้
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic inquiry: when uncertain about the fruits and proper understanding of ascetic discipline (tapas-caryā), one should approach the divine/teacher with humility and request a complete, unwithheld explanation.
The speaker addresses Śiva by his epithets (Tryakṣa, Tripuranāśana) and asks him to resolve a specific doubt about the auspicious results that arise from ascetic practice, requesting a full and exhaustive answer.