Shloka 34
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
उमोवाच (एषां यायावराणां तु धर्ममिच्छामि मानद । कृपया परया<<विष्टस्तन्मे ब्रूहि महेश्वर ।।
śrīmaheśvara uvāca |
dharmaṃ yāyāvarāṇāṃ tvaṃ śṛṇu bhāmini tatparā ||
vratopavāsaśuddhāṅgās tīrthasnānaparāyaṇāḥ ||
dhṛtimantaḥ kṣamāyuktāḥ satyavrataparāyaṇāḥ ||
pakṣamāsopavāsaiś ca karśitā dharmadarśinaḥ ||
varṣāśītātapair eva kurvantaḥ paramaṃ tapaḥ ||
kālayogena gacchanti śakralokaṃ śucismite ||
อุมาได้ทูลว่า “ข้าแต่มเหศวรผู้ประทานเกียรติ ข้าปรารถนาจะฟังธรรมของเหล่ายายาวร (บรรพชิตผู้จาริก) โปรดเมตตาตรัสบอกแก่ข้าด้วยเถิด” พระศรีมหेशวรตรัสว่า “ดูก่อนภามินี จงตั้งใจฟังธรรมของเหล่ายายาวร กายของเขาย่อมบริสุทธิ์ด้วยวัตรและอุโบสถ และเขามุ่งมั่นในการสรงน้ำ ณ ตีรถะ มีความมั่นคงและขันติ ตั้งอยู่ในสัตย์วัตร เขาผ่ายผอมด้วยการอดอาหารครึ่งเดือนและตลอดเดือน แต่สายตายังคงยึดธรรมเป็นที่ตั้ง ทนฝน หนาว และแดด เขากระทำตบะอันยิ่งใหญ่ และเมื่อถึงคราวตามบัญชาของกาล—โอ้ผู้มีรอยยิ้มบริสุทธิ์—เขาย่อมไปสู่สวรรค์ของศักระ”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The dharma of wandering ascetics is defined by disciplined vows and fasting, devotion to sacred bathing, truthfulness, patience, and endurance of hardship; such sustained self-restraint is presented as a path to purified conduct and a meritorious afterlife.
Umā asks Maheśvara to explain the practices of different forest-ascetic groups; in this verse he begins describing the yāyāvaras, listing their austerities and virtues and stating that, when their destined time arrives, they attain Śakra’s heaven.