Shloka 2
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
साभ्यगच्छत मां देवि रूपेणाप्रतिमा भुवि । प्रदक्षिणं लोभयन्ती मां शुभे रुचिरानना,देवि! शुभे! इस पृथ्वीपर तिलोत्तमाके रूपकी कहीं तुलना नहीं थी। वह सुमुखी बाला मुझे लुभाती हुई मेरी परिक्रमा करनेके लिये आयी
sābhyagacchat māṃ devi rūpeṇāpratimā bhuvi | pradakṣiṇaṃ lobhayantī māṃ śubhe rucirānanā ||
ข้าแต่เทวี นางได้เข้ามาหาข้าพเจ้า งามล้ำไร้ผู้เสมอบนพื้นพิภพ นางกุมารีผู้เป็นมงคล หน้าตางดงาม ยั่วยวนจิตใจของข้าพเจ้า แล้วมาทำประทักษิณรอบกายข้าพเจ้าเพื่อแสดงความเคารพ
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension between sensory allure and disciplined conduct: even when confronted with incomparable beauty, the dharmic ideal is steadiness and self-restraint, recognizing that outward charm can test one’s vows and judgment.
Bhishma narrates that an extraordinarily beautiful maiden approaches him and performs pradakṣiṇā (circumambulation), while simultaneously captivating him—setting the scene for a moral test involving attraction, propriety, and dharma.