Shloka 10
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
प्रनृत्ताप्सरसं दिव्यं देवर्षिगणसेवितम् । दृष्टिकान्तमनिर्देश्यं दिव्यमद््भुतदर्शनम्,वहाँ अप्सराएँ नृत्य करती थीं, वह दिव्य सभा देवर्षियोंके समुदायोंसे शोभित, देखनेमें मनोहर, अनिर्वचनीय, अलौकिक और अदभुत थी
pranṛttāpsarasaṃ divyaṃ devarṣigaṇasevitam | dṛṣṭikāntam anirdeśyaṃ divyam adbhutadārśanam ||
นารทกล่าวว่า “ที่นั้นเหล่าอัปสรานารีร่ายรำ สภาทิพย์นั้นมีหมู่เทวฤๅษีคอยปรนนิบัติ งามจับตา พรรณนาไม่สิ้น เป็นสิ่งเหนือโลก และน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the limits of ordinary language before the divine: true spiritual or celestial splendor is said to be anirdeśya (indescribable). It also implies that exalted spaces are characterized by the presence of the virtuous—here, devarṣis—suggesting that sanctity is known by the company it attracts.
Nārada is describing a heavenly scene: a divine assembly hall where Apsarases perform dance, and groups of devarṣis attend. The emphasis is on the hall’s extraordinary beauty and wondrous, otherworldly appearance.