Shloka 85
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
त॑ प्राह भगवांस्तुष्ट: कि करोमीति शंकर:,उससे संतुष्ट होकर भगवान् शंकरने पूछा--“बताओ, मैं तुम्हारा कौन-सा मनोरथ पूर्ण करूँ?” तब शतमुखने उनसे कहा--'सुरश्रेष्ठ! मुझे अद्भुत योगशक्ति प्राप्त हो। साथ ही आप मुझे सदा बना रहनेवाला बल प्रदान कीजिये”
taṁ prāha bhagavāṁs tuṣṭaḥ kiṁ karomīti śaṅkaraḥ | tasya saṁtuṣṭo bhagavān śaṅkaro ’bravīt—“brūhi, kiṁ te manorathaṁ pūrayāmi?” tataḥ śatamukha uvāca—“suraśreṣṭha, me ’dbhuta-yogaśaktiḥ prāpyatām; sārdhaṁ ca māṁ sadā sthāyinaṁ balaṁ pradātuṁ arhasi.”
เมื่อทรงพอพระทัยแล้ว พระศังกรผู้เป็นมหาเทพตรัสถามว่า “เราจักทำสิ่งใดให้เจ้า? จงบอกมา—ปรารถนาใดของเจ้าที่เราควรบันดาลให้สำเร็จ?” ครั้นนั้น ศตมุขทูลว่า “ข้าแต่เทพผู้ประเสริฐยิ่ง โปรดประทานฤทธิ์แห่งโยคะอันอัศจรรย์แก่ข้าพระองค์ และโปรดประทานกำลังอันเป็นนิตย์ที่ไม่เสื่อมสูญด้วยเถิด”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Divine favor is portrayed as responding to satisfaction (tuṣṭi) and expressed intention: the recipient asks not for transient pleasure but for capacities—yogic power and enduring strength—highlighting the ethical idea that boons shape one’s future conduct and responsibility.
Śiva (Śaṅkara), pleased, offers to fulfill a wish. Śatamukha requests extraordinary yogic power and unfailing, lasting strength, framing the episode as a boon-granting exchange between deity and petitioner.