Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
चारुदेष्ण: सुचारुश्ष चारुवेशो यशोधर: । चारुश्रवाश्लारुयशा: प्रद्युम्न: शम्भुरेव च,“मधुसूदन! चारुदेष्ण, सुचारु, चारुवेश, यशोधर, चारुश्रवा, चारुयशा, प्रद्युम्म और शम्भु--इन सुन्दर पराक्रमी पुत्रोंकोी जिस प्रकार आपने रुक्मिणीदेवीके गर्भसे उत्पन्न किया है उसी प्रकार मुझे भी पुत्र प्रदान कीजिये”
Cārudeṣṇaḥ sucāruś ca cāruveśo yaśodharaḥ | Cāruśravāś cāruyaśāḥ pradyumnaḥ śambhur eva ca ||
โอ้ มธุสูทนะ! จารุเทศณะ สุจารุ จารุเวศ ยโศธร จารุศราวา จารุยศา ประทฺยุมน์ และศัมภุ—เหล่านี้คือโอรสผู้ประเสริฐ กล้าหาญ และงามพร้อมด้วยเดชานุภาพของข้าพเจ้า ดังที่ท่านประทานโอรสเหล่านี้แก่ข้าพเจ้าผ่านครรภ์พระนางรุกมินี ฉันใด ก็ขอโปรดประทานโอรสแก่ข้าพเจ้าฉันนั้นด้วย
वासुदेव उवाच
The passage highlights the cultural-religious ideal of seeking worthy progeny through divine grace, linking family continuity and social responsibility (gṛhastha-dharma) with devotion and reverent supplication.
Vāsudeva (Kṛṣṇa) enumerates his sons born of Rukmiṇī and, in the given contextual framing, a request is voiced to Madhusūdana to grant similar sons—emphasizing the theme of divine bestowal and lineage.