Shloka 197
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
भूतभावनभावज्ञ सर्वभूताभिभावनम् | सर्वगं सर्वदं देवं पूजयामि पुरन्दर
bhūtabhāvanabhāvajña sarvabhūtābhibhāvanam | sarvagaṃ sarvadaṃ devaṃ pūjayāmi purandara ||
โอ้ ปุรันทร! ข้าบูชามหาเทพผู้ทรงให้กำเนิดสรรพสัตว์และทรงรู้ความนึกคิดภายในของเขาทั้งหลาย ผู้เป็นที่พึ่งสูงสุดซึ่งสรรพชีวิตทั้งปวงย่อมพ่ายและสลายกลับคืน ผู้แผ่ซ่านทั่วและประทานได้ทุกสิ่ง—ข้าบูชามหาเทพพระองค์นั้น
शक्र उवाच
Educational Q&A
True worship is grounded in understanding the deity’s comprehensive sovereignty: the Lord generates and sustains beings, knows their inner intentions, and also presides over their dissolution; therefore devotion aligns the worshipper with cosmic order and moral accountability.
Śakra (Indra), speaking in praise, offers a stuti (hymn-like homage) to the supreme deity (Mahādeva/Śiva in context), acknowledging him as omniscient, all-pervading, and the universal giver, thereby affirming divine supremacy and seeking auspicious favor.