Shloka 190
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
दिवसकरशशाड्कवद्िदीप्तं त्रिभुवनसारमसारमाद्यमेकम् । अजरममरमप्रसाद्य रुद्रं जगति पुमानिह को लभेत शान्तिम्
divākarāśaśāṅkavahnidīptaṃ tribhuvanasāram asāram ādyam ekam | ajaram amaram aprasādya rudraṃ jagati pumān iha ko labheta śāntim ||
วาสุเทวะกล่าวว่า “ผู้ซึ่งรุ่งเรืองด้วยรัศมีแห่งสุริยะ จันทรา และอัคนี; ผู้เป็นแก่นสารแห่งไตรโลก เหนือกว่านั้นไม่มี ‘สาระ’ ใดสูงกว่า; ผู้เป็นเหตุปฐมแห่งจักรวาล ผู้ไร้ที่สอง ไม่เกิดและไม่ตาย—หากมิได้ยังพระรุทระผู้เป็นเจ้าให้ทรงพอพระทัยด้วยภักติแล้ว ชายใดเล่าในโลกนี้จักบรรลุความสงบได้?”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Peace (śānti) is presented as dependent on divine grace: one must please Rudra through devotion. The verse frames Rudra as the unique, primordial, deathless essence behind the cosmos, implying that ethical and spiritual tranquility is not merely self-made but arises from alignment with and surrender to the highest reality.
Vāsudeva speaks in praise of Rudra, describing him with cosmic attributes (illumined by sun, moon, and fire; essence of the three worlds) and concludes with a rhetorical question: without propitiating Rudra, who can attain peace in the world? The speech functions as a theological affirmation and a devotional exhortation.